Kraj ljeta

Dok se ljeto približi svom kraju, marljivo se radi i u mojoj zemlji porjekla i u mojoj izabranoj zemlji da se ruše vlade. Pada kiša, sivi i zeleni dan, obični smrtnici (u kojima spada i moja malenkost) su okupirani s time kako preživjeti još jednu zimu,  a “onima koji mogu” (vuolsi cosi’ cola’ dove si…

I seem to have lost my ability for writing in these last years. The dilemma I get lost in is simple: I wouldn’t want to give energy to negative aspects, by giving attention to them, and yet, I can’t bring myself to resort to self-censorship, it’s not in my nature. So, I’ve been playing with…

Una non mi lascia lavorare. Oggi pomeriggio e’ allegra e spumeggiante. Canta, come solo lei sa cantare per me. E il cervello mi va in acqua. “Devo parlare di te a tutta quella gente la’ fuori che non ti conosce… “, tento debolmente di convincerla a mollare la presa. Lei ride. Gli uccellini sugli alberi…

Spremam se za Sarajevo, a čitam o “Dayton 2” (jebo te Ameri…. opet oni kopaju sranja po Balkanu, u Trstu bismo rekli pezo el tacon che el buso, ali ću to vam objasniti neki drugi put). Psujem, pijem drugu jutarniju kavu, a u tom džumbusu pada mi oko i na najavu: Rade večeras u Sarajevu!…

L’una e ventitre’, vola la prima pietra contro le finestre. Scroscio di vetri. La folla applaude. La polizia non fa una piega. Un’altra pietra, un’altra e un’altra. Ai migliori centri, quando la lastra si sbriciola per bene con tutti gli effetti sonori di corredo, l’applauso cresce di tono. Venerdi’ 7 febbraio 2014, il giorno due…

Sinoć sam sanjala Hamdiju. Zbunjenog, potresenog, kao nekog dječaka kome je strah. “Šta si radio od sebe, sine?” Zagrlila sam ga, sav se tresao, nešto je mrmljo da ima obaveze pa je krenuo dalje. Rjetko kad ja inače pamtim snove, skoro nikad. Mislim da je zbog toga što mislim previše, čim se počinjem buditi krenu…