Pre-impressioni di settembre

Sinoć sam sanjala Hamdiju. Zbunjenog, potresenog, kao nekog dječaka kome je strah. “Šta si radio od sebe, sine?” Zagrlila sam ga, sav se tresao, nešto je mrmljo da ima obaveze pa je krenuo dalje. Rjetko kad ja inače pamtim snove, skoro nikad. Mislim da je zbog toga što mislim previše, čim se počinjem buditi krenu…

Bit će to terenski dan. Ljeto laganim korakom šeta prema svom kraju… a mi tek počnemo!

Il mio regno per un cavallo? No, semmai il mio regno mi piacerebbe percorrerlo A cavallo. Intanto pero’ vado con l’autobus. Zagabria il sabato se la piglia comoda, la “špica” e’ piu’ tardi, verso mezzogiorno. Da sempre, o almeno da quando la conosco io (che comunque e’ un bel po’ di tempo). Poi anche a…

Sjedim pored nije, moja ljubav. Slušam kako pjeva, gledam bjele konje od pjene kako se utrkivaju i svjetlucaju pod suncem. Ko god je izbrao muziku u lokalu jutros je genije. Otvorila mi srce. Moje srce ranjeno i slomljeno milion puta, sve pokriveno u ozljedama, moje srce koje me ovih dana prestrašilo, hoće li valjda zakazati,…

Dok se ljeto približi svom kraju, marljivo se radi i u mojoj zemlji porjekla i u mojoj izabranoj zemlji da se ruše vlade. Pada kiša, sivi i zeleni dan, obični smrtnici (u kojima spada i moja malenkost) su okupirani s time kako preživjeti još jednu zimu,  a “onima koji mogu” (vuolsi cosi’ cola’ dove si…

L’una e ventitre’, vola la prima pietra contro le finestre. Scroscio di vetri. La folla applaude. La polizia non fa una piega. Un’altra pietra, un’altra e un’altra. Ai migliori centri, quando la lastra si sbriciola per bene con tutti gli effetti sonori di corredo, l’applauso cresce di tono. Venerdi’ 7 febbraio 2014, il giorno due…