Hello world!

Bit će to terenski dan. Ljeto laganim korakom šeta prema svom kraju… a mi tek počnemo!

Sinoć sam sanjala Hamdiju. Zbunjenog, potresenog, kao nekog dječaka kome je strah. “Šta si radio od sebe, sine?” Zagrlila sam ga, sav se tresao, nešto je mrmljo da ima obaveze pa je krenuo dalje. Rjetko kad ja inače pamtim snove, skoro nikad. Mislim da je zbog toga što mislim previše, čim se počinjem buditi krenu…

Il mio regno per un cavallo? No, semmai il mio regno mi piacerebbe percorrerlo A cavallo. Intanto pero’ vado con l’autobus. Zagabria il sabato se la piglia comoda, la “špica” e’ piu’ tardi, verso mezzogiorno. Da sempre, o almeno da quando la conosco io (che comunque e’ un bel po’ di tempo). Poi anche a…

Sjedim pored nije, moja ljubav. Slušam kako pjeva, gledam bjele konje od pjene kako se utrkivaju i svjetlucaju pod suncem. Ko god je izbrao muziku u lokalu jutros je genije. Otvorila mi srce. Moje srce ranjeno i slomljeno milion puta, sve pokriveno u ozljedama, moje srce koje me ovih dana prestrašilo, hoće li valjda zakazati,…

Spremam se za Sarajevo, a čitam o “Dayton 2” (jebo te Ameri…. opet oni kopaju sranja po Balkanu, u Trstu bismo rekli pezo el tacon che el buso, ali ću to vam objasniti neki drugi put). Psujem, pijem drugu jutarniju kavu, a u tom džumbusu pada mi oko i na najavu: Rade večeras u Sarajevu!…